Озонската дупка над Антарктикот во 2026 година достигнала површина што ја рангира како седма најголема во 48-годишниот период на набљудување, објави НАСА на 9 ноември. Податоците покажуваат дека, иако површината била голема, намалувањето на концентрацијата на озонот не било толку длабоко како кај некои претходни големи озонски дупки.
Озонскиот слој претставува важна природна заштита од штетното ултравиолетово зрачење на Сонцето. Научниците продолжуваат да ги следат сезонските промени и долгорочните ефекти од меѓународните мерки за ограничување на супстанциите што го оштетуваат озонот. Годишните разлики во големината не се доволни сами по себе за да се оцени долгорочниот тренд на неговото закрепнување.
