Македонија премногу долго слуша ветувања.
Години поминуваат, условите се менуваат, се отвораат нови прашања, а нашиот народ повторно треба да докажува дека заслужува место таму каде што географски, историски и економски одамна припаѓа.
И токму тука се гледа разликата меѓу убавите зборови и вистинското партнерство.
Америка не е совршена и ниту една голема сила не води политика без свои интереси. Но во клучни моменти Соединетите Американски Држави ја третираа Македонија како партнер и сојузник. Ја поддржуваа нашата безбедност, стабилност и евроатлантската интеграција и стоеја зад нашето членство во НАТО.
Затоа многу Македонци ја чувствуваат Америка како пријател.
Не затоа што треба слепо да сакаме некого.
Туку затоа што пријателството се гледа во постапките.
Европа е нашиот дом и Македонија природно припаѓа во европското семејство. Но Европа мора да разбере една работа: еден народ не може бесконечно да го држите во чекалница, да му поставувате нови услови и потоа да очекувате неговата доверба да остане иста.
Македонците не бараат подарок.
Не бараат привилегии.
Бараат почит.
Бараат исти правила како за другите.
Бараат никој да не им објаснува кои се, кој јазик го зборуваат и како треба да ја разбираат сопствената историја.
Америка и Европа можат и треба да бидат наши партнери. Не мораме да избираме меѓу нив.
Но секој што сака да биде пријател на Македонија мора да знае едно:
Македонија не е монета за поткусурување. Македонскиот народ не е народ од втор ред. А вистинскиот пријател не те тера бесконечно да докажуваш кој си – те почитува таков каков што си.
