Мартовската „илјадарка“ за пензионерите доаѓа во момент кога секој дополнителен денар е важен, но и во време кога растот на цените одамна престана да биде краткотраен притисок и стана дел од секојдневието. На хартија, зголемувањето изгледа како конкретна помош. Во пракса, пак, тоа е сума што може привремено да го ублажи ударот, но тешко дека може суштински да ја врати куповната моќ на повозрасните граѓани. Власта најави линеарно зголемување на пензиите за 1.000 денари во април 2026 година.
Пензионерите не ја мерат вредноста на покачувањето низ формула, туку низ секојдневната сметка во продавница, аптеката и на шалтерите за комуналии. Токму таму се гледа вистинската тежина на оваа мерка. Кога основните трошоци растат побрзо од примањата, секое покачување што на почетокот звучи охрабрувачки, многу брзо се претвора во минимално олеснување. Наместо чувство на сигурност, останува впечатокот дека државата само се обидува да го намали јазот меѓу приходите и реалните трошоци, но не и да го затвори.
Најголемиот проблем не е во самиот износ, туку во неговата реална вредност. Илјада денари денес не значат исто што значеле пред неколку години. Тие можат да покријат дел од месечната набавка, неколку сметки или дел од терапија, но не и да создадат простор за достоинствен и помирен месец. За голем дел од пензионерите, ова покачување нема да значи подобар животен стандард, туку само помало доцнење со кратењето на потребите.
Особено тешко е кај оние што живеат сами или со најниски пензии. За нив, секое покачување е добредојдено, но и најболно ја открива границата меѓу политичка порака и економска реалност. Кога трошоците за храна, лекови и режиски трошоци постојано се движат нагоре, тогаш и дополнителните 1.000 денари не се доживуваат како развојна мерка, туку како обид да се изгаси пожар што постојано повторно се разгорува.
Покачувањето, секако, ќе помогне дел од пензионерите полесно да го истуркаат месецот. Ќе донесе кратко олеснување, ќе покрие некој трошок што досега бил одложуван и ќе внесе чувство дека сепак нешто се поместува. Но ако прашањето е дали оваа мартовска „илјадарка“ навистина ќе им го подобри животот, одговорот е многу посложен. Таа може да помогне да се преживее месецот, но тешко дека може да го направи полесен.
Суштината е во тоа што пензионерите не бараат само формално покачување, туку вистинска заштита од тивкото осиромашување што го носи инфлацијата. Кога цените растат, а пензијата само ги брка, тогаш секое покачување доаѓа со задоцнување. И токму затоа, мартовската „илјадарка“ повеќе личи на нужна помош отколку на вистински пресврт. Таа не е без значење, но не е ни доволна за да го врати чувството дека пензијата повторно може да значи сигурност. Официјалната статистика покажува дека трошоците на живот и цените на мало и понатаму се клучен показател за притисокот врз стандардот, а просечната пензија и во претходните извештаи заостанувала зад растот на платите и трошоците.
ПОПУЛАРНО НА ИНТЕРНЕТ...
